ప్రతీక్షించే కళ్ళలో గుప్తాశ్రువు బరువు
బూరుగు కాయవలె పగిలిన రాత్రిలో
చెల్లాచెదురైన చుక్కలెన్నటికీ కలవవు
ఫలించని ప్రేమ పొద్దుతిరుగుడు పువ్వు
బహుదూరపు పథికుడి పయనమంతటా
శూన్యంలో తర్జని పరిపరి వ్రాసి చెరిపిన
వియోగగీతిక అలలు విరిగిపడే నురుగు
వెనుదిరిగే భుజాన సంచిలో ఒక రసశిల
నీ చిరకాలపు చెలికాడు కోకిల మాదిరిగా
వదిలి వెళుతున్నాడు నువ్వుండే తావుని
అతడు నిన్ను తోడ్కొనిపోయే ఊహాలోకం
సీతాకోకచిలుక రెక్కలకన్నా తేలికపాటిది
నామాడి శ్రీధర్